resim-004Dünyadaki tek cennetim sensin. Senin bakışların gülüşlerindi,
Manasız bakışların cehennemim olurdu, acıların yangınlarım.
Kendini ifade edemeyişin, ne istediğini bilemeyişim,
Canımı yakardı. İnsanlara karşı seni sürekli anlatmaya Çalışırdım. Senin sesin soluğun olmuştum.
Dünyada yaşarken gördüm cenneti de, cehennemi de.
Seni ilk kucağıma aldığım an, kokunu yüreğimde ilk Hissettiğim an, işte cennet budur demiştim.
Sen yürüyemeyip her düştüğünde,
Tekrar, tekrar düşmen ve her düştüğünde,
Ellerinle kendini tutamadığın için kırılan dişlerin,
Akan ağız dolusu kanların, yüreğimdeki cehennem Yangınlarım olmuştu.
Seninle her sokağa çıktığımda insanların senin
Ağzından akan sulara bakışları, yüreğimi sızlatırken,
Senin onların bakışlarından rahatsız olmaman için,
Sana sürekli anlatmaya çalıştığım o güzel masallar,
O masalları dinlerken bakışlarındaki anlamsızlık benim Cehennemim olurdu.
Seninle çıktığım yol savaş, mücadele doluydu. Sıcağı kaynar Sular gibi, tenimi, kalbimi kanatırdı.
Soğuğu tipili, fırtınalı, dondurucu, hissedince kalbimi Dondurandı. Seninle gördüm cenneti de cehennemi de.
Senin ne derdin olduğunu bilmediğim, ama eksikliklerini Gördükçe senin durumunu yanımdaki insanlara kabul Ettiremeyişlerimdi cehennemim…
Bu yolda seninle yalnız olduğumuzu anladığım zaman Duyduğum yürek acım dı cehennemim…
Ama kızımın küçücük savunmasız hali ile bana sarılıp
(Yalnız değilsin anne, ben yanındayım)
Dediği zamanki mutluluğum du cennetim…
Hastane köşelerinde seninle çektiğim acılarımdı cehennemim.
Doktorların her defasında (bu testten de bir sonuç alamadık) dedikleri zamanki tükenen umutlarımdı cehennemim…
Çok dert vardı başımızda buna babaannenin diyaliz hastası olması dedenin Parkinson hastası olması ve
Onlarla seni aynı ortamda sevgi ile yaşatmaya çalışmak için çırpınışlarımdı cehennemim…
Senin onları kabul etmemen ve onlarında bakacak kimselerinin olmaması,
Bu zorlu sancılı zamanı kimse yara almadan nasıl atlatırım diye düşüncelerimdi cehennemim…
Konuşamadığın, derdini anlatamadığın, zaman seni anlamak için gösterdiğim çabamdı cehennemim…
Sokağa oynamaya çıktığında seni aralarına almayan çocukların seninle alay edişlerini duyduğum zamanki acıydı cehennemin…
Oynamaya çıkıp ta seni yalnız bir köşede otururken gördüğüm zamanki acıydı cehennemim…
Yalnız kalma, yalnız hissetme diye, içim acıya, acıya
Senin de içinin acıdığını düşünerek seni güldürme çabalarım dı cehennemim…
Senin bilmeden yaptığın yanlışlar için, insanlara senin durumunu anlatma çabalarım dı cehennemim…
Kendini bilmez insanların benim hatalarım yüzünden senin bu durumda olabileceğini söylemeleriydi cehennemim…
Bu kadar neydi seni hırçınlaştıran kabul görmemek mi?
Bilemiyorum ama insanlara verdiğin zararları telafi edebilmek için gösterdiğim çabaydı cehennemim…
Okuldan, öğretmenlerinden, arkadaşlarından ve çevremden her gün duyduğum şikayetlerdi cehennemim…
Seninle toplum içinde huzur ile yaşayamayacağımı anladığım zaman duyduğum yalnızlıktı cehennemim..
Derdimi kimsenin anlamadığını, tutunacak tek dalımın olmadığını düşündüğüm zaman yine sana sarılarak yaralarımı sarmaya çalışmalarımdı cehennemim…
Yürümeni düzeltemediğin için başından kaynar suların dökülüp yandığında, herkes beni suçlarken bana
(anne ben bu acılara nasıl dayanacağım) diye boynuma sarıldığındaki pişmanlığımdı cehennemim…
Günlerce bisiklet istediğin için akan gözyaşlarındı cehennemim…
Bisikleti sürmeyi öğrete bilmek için günlerce seninle koşturduğum için ayaklarımın patlamasıydı cehennemim…
Ergenlik çağına girdiğin de , karşı cinse duyduğun ilgiyi gizleyemediğin için, duyduğum tepkilerdi cehennemim…
Senin adımlamanı beklerken, düşmeden 5 adım attığını görmekti cennetim…
Suyunu tek başına içebildiğini görmekti cennetim…
Kaşığı kavrayıp, yemeğini tek başına yediğini görmekti
cennetim…
Aylarca tuvalet eğitimi verip de tam pes ettiğim an tuvaletini söylemendi cennetim…
Sürekli kendini işaretle anlatırken, 3 kelimeyi bir arada söylemendi, cennetim…
Kelime haznen çoğaldıkça içindekileri söylemendi cennetim…
Bisikletinle tek başına gidebildiğini gördüğümdeki mutluluktu cennetim…
Seni kaybettiğim için saatlerce aradıktan sonra senin evini bulabildiğini görmekti cennetim…
Yıllarca okulla gidip de artık okumayı başaramayacak diye düşünürken, aniden okumaya başladığını gördüğüm andaki mutluluktu cennetim…
Bu bir mucizeydi benim için ulaşılmazı başarmıştın.
Sendeki hayata tutunma isteğini, azmini, çabalayışlarını, yılmayışlarını görmekti cennetim…
Sen 15 yaşında Serebral pal sili bir çocuksun. Eğer sana sorulsaydı, böyle olmayı sende istemezdin.
Tabi ki bana da sorulsa sağlıklı çocuğum olsun isterdim…
Ama kader…
Ben senin annenim ve seni çok seviyorum
Senin acıların canımı çok acıttı.
Senin mutlulukların beni çok mutlu etti.
Sen benim kanayan yanım, acıyan canım,
En güzel gülüşlerim, en büyük mutluluklarımsın.
Seninle yaşadığım her anı canımda yüreğimde hissederek yaşadım….
Yani cenneti de, cehennemi de sende gördüm…
© EMİNE YILDIRIM